سارى اياز قاعادى قىراۋلى قاباعىن,
قولىمدا دٸرٸلدەپ قاۋىرسىن قالامىم.
ويلاردىڭ تٷسپەيدٸ ٸزدەرٸ قاعازعا,
ۇلپا قار تٶسٸنە مۇڭىمدى جازامىن.
اق كٶرپە جامىلىپ, قارا جەر ۇيقىدا,
سەل جاۋراپ مەن تۇرمىن ويلانىپ سىرتىندا.
توبىقتاي مۇز ۇيقاس شاعۋعا كەلمەيتٸن,
تۋلاعان شابىتتىڭ ەريدٸ ۇرتىندا.
جىلۋلىق قالماعان اپپاق جەر بەتٸندە,
ويىمنىڭ جىلىنام لاۋلاعان ٶرتٸندە.
قاڭتارعان شابىتىم قازىعىن مٷجيدٸ,
قاڭتاردا قاقاعان سۋىق جەل ٶتٸندە.
تالداردى ايايمىن داۋىلدا ٷسٸگەن,
ويلارىن تاپپايمىن ويلاعان ٸشٸنەن.
تامىرىن جىلىتىپ جەر استى سۋىنا,
تامىرسىز مەنٸ اياپ تۇرعانىن تٷسٸنەم.
تاۋلار دا باسىپ اپ كيٸپتٸ بٶرٸگٸن.
مەن جاققا قارايدى كٷن تٸستەپ ەرٸنٸن,
كٶك مۇزدا كٸسٸنەپ قۇلىن-جىر تۋلايدى,
ٶمٸردٸڭ تٸستەلەپ سۋ العان جەلٸنٸن.
دٷنيەگە كەلگەنمٸن وسىنداي داۋىلدا,
بۇل ىزعار بار مەنٸڭ تۋلاعان قانىمدا.
ٶلەڭٸم بولماسا دٸرٸلدەپ جاۋراعان,
ال مەنٸڭ قاقىم جوق سۋىققا نالۋعا.
جامبىل تٶرەبەكۇلى
