مەنٸ ون ەكٸ ميلليون ورىستىڭ بٸر سىپىرعىشى دەپ ويلاعان عوي. ەرينە ەكەسٸ "قازاق دەگەن ورىس" دەپ ٷيرەتٸپ قويعانى ٷشٸن ول كٸنەلٸ ەمەس. ەكەسٸ مەن شەشەسٸ, بٸزشە ايتقاندا پاپاسى مەن ماماسى كٸنەلٸ.
قايداعىنى ويلاپ, ٶزٸمدە كٸمگە تيٸسەرٸمدٸ بٸلمەي كەلە جاتىر ەدٸم. مىناۋ ٸزدەگەنگە سۇراعان بولدى.
– قازاقستاندىقسىڭ با, قازاقسىڭ با? – دەپ مەسەلەنٸ تٶتەسٸنەن قويدىم.
– اعا, شالاقازاقپىن! – دەگەندە نە ايتارىمدى بٸلمەي قالدىم. يتتٸڭ كٷشٸگٸ ورىسشا ۇلىر دەپ ويلاعان ەدٸم. ەكٸ ورتادا ونداي سٶز كٷتپەگەن سوڭ, ٶزٸم دە ساسىپ قالدىم. بٸراق «پاتساننىڭ» جالعىز سٶزٸ جٷرەگٸمدٸ تۋلاتىپ قانا قويماي, جٸبٸتٸپ تە جٸبەرگەنٸن جاسىرىپ قايتەيٸن. «شالاقازاقپىن» دەپ قازاقشا ايتقانىنا بٸرتٷرلٸ... كٶڭٸلٸم تولىپ, «شالاقازاقتىڭ» دا قازاقشا سٶيلەي باستاعانىنا مەز بوپ قالدىم.
(جازبا اۆتوردىڭ فەيسبۋكتاعى پاراقشاسىنان الىندى)
