Ол Алланың ризалығы мен сыйына байланысты. Ал, егер амалдар – жұмақтың кепілі делінсе, онда адам мен Алла арасында «бух учет» басталып кетер еді...
Әрбір амалдың «таразысы немесе өлшемі, бағасы, құны» белгіленіп, қып-қызыл саудаға айналар еді.
Сондықтан «мен – амалдамын, намаздамын, мінажаттамын» деп амалына сеніп кету де шынайы діндарлықтың сыртына шығып кетеді.
Амал – Алла үшін емес, өзің үшін. Иман – Алла үшін емес өзің үшін. Дін – Алла үшін емес, өзің үшін...
Ең басты ұстаным – адамның өзін өзі алдамауы...
Ондай адам ешкімді де, Алланы да алдамайды... Ондай адам рия, көрініс деген спектакльден аулақ болады...
Досай КЕНЖЕТАЙ, дінтанушы
