ول اللانىڭ ريزالىعى مەن سىيىنا بايلانىستى. ال, ەگەر امالدار – جۇماقتىڭ كەپٸلٸ دەلٸنسە, وندا ادام مەن اللا اراسىندا «بۋح ۋچەت» باستالىپ كەتەر ەدٸ...
ەربٸر امالدىڭ «تارازىسى نەمەسە ٶلشەمٸ, باعاسى, قۇنى» بەلگٸلەنٸپ, قىپ-قىزىل ساۋداعا اينالار ەدٸ.
سوندىقتان «مەن – امالدامىن, نامازدامىن, مٸناجاتتامىن» دەپ امالىنا سەنٸپ كەتۋ دە شىنايى دٸندارلىقتىڭ سىرتىنا شىعىپ كەتەدٸ.
امال – اللا ٷشٸن ەمەس, ٶزٸڭ ٷشٸن. يمان – اللا ٷشٸن ەمەس ٶزٸڭ ٷشٸن. دٸن – اللا ٷشٸن ەمەس, ٶزٸڭ ٷشٸن...
ەڭ باستى ۇستانىم – ادامنىڭ ٶزٸن ٶزٸ الداماۋى...
ونداي ادام ەشكٸمدٸ دە, اللانى دا الدامايدى... ونداي ادام رييا, كٶرٸنٸس دەگەن سپەكتاكلدەن اۋلاق بولادى...
دوساي كەنجەتاي, دٸنتانۋشى
