ۇيالاس كٷشٸكتەر
مەنiڭ قولىمداعى نانعا اشقاراقتانا قاراپ جۇتىنعانداي بولدى... توقاشىمنان بٸر ٷزٸپ الىپ يتكە تاستادىم. سوڭىمنان بٸراز جٷردi دە, مەندە ەندٸ ناننىڭ جوقتىعىن سەزدi بiلەم, كٷدەرiن ٷزiپ قالا بەردٸ. كەلەسi كٷنٸ, قايتار جولىمدا كەشەگٸ يت تاعى دا تاپ بولدى.
مەن كٷتiپ جٷرگەن تەرٸزدٸ. ينەلٸكتەي قاتىپ ەبدەن ارىپ جٷدەگەن سوڭىمنان قالماي ٷيگە ەرٸپ كەلدٸ. جٷگٸرٸپ ٷيگە كٸرٸپ, تاماق قالادىقتارىن الىپ شىقتىم. يت مەنi كٶرiپ, سوڭىمنان ەردٸ.
قوراعا اپارىپ ەكەلگەن تاماقتى يتاياققا قۇيىپ بەرiپ جاتقاندا اپام:
– مىنا يتتٸ سەن بە, ەكەپ جٷرگەن? – دەدٸ.
– ٶزi ەرiپ كەلدi. اش ەكەن. تاماق بەردiم. اپا, تيمەيٸكشٸ, جٷرە بەرسٸن.
– جٷرسە, جٷرە بەرسiن. نە iشiپ-جەپ قيراتار دەيسiڭ.
ارادا كٶپ كٷندەر جىلجىپ ٶتتٸ. يت بٸزدٸڭ ٷيگە سiڭiپ كەتتi. وسىلايشا اقتٶس بٸزدٸڭ ٷيدٸڭ بٸر مٷشەسٸنە اينالدى. سول اقتٶس بiر-ەكi كٷننەن بەرٸ كٶزگە تٷسپەي قويدى. «بۇل قايدا جٷر?» دەپ, ماڭايدان كٶرiنبەگەن سوڭ, قوراعا iزدەپ كٸردٸم. قورانىڭ تٷكپiرiنەن تٷسٸنٸكسٸز دىبىس شىقتى. نەنٸڭ دىبىسى بولدى ەكەن دەپ اياعىمدى جەيلاپ باسىپ, قۋىسقا قاراعانىمدا, يتٸمٸزدٸڭ كٷشٸكتەگەن ەكەن.
ەنەسٸنٸڭ باۋىرىندا جاتقان كٷشٸكتەر ارا-تۇرا قىڭسىلاپ قويادى. يت كٷشiكتەگەن سوڭ, اپام جاقتىرماي جٷردi. اپام اۋىلىمىزداعى سٷت ٶڭدەيتٸن فەرمادا جۇمىس iستەيتiن. بiردە جۇمىستان رەنجٸپ ورالدى.
مۇنداي جاعدايدا بٸز ٷندەمەي, تىم-تىرىس وتىرىپ, اپامنىڭ قاس-قاباعىنا قارايتىنبىز. بٷگiن دە سٶيتتٸك. اپام ماعان ٶڭiن سۋىتا قاراپ:
– يتتەرiنە تاماقتى قايدان تاۋىپ بەرەمiن. انا كٷشٸكتەردٸڭ كٶزiن قۇرت, بٷگٸننەن قالدىرما, – دەدi. بۇل كەزدە كٷشiكتەر باۋىرىن كٶتەرiپ, ەسەيiپ قالعان ەدi.
كٶكەمنiڭ جوقتىعى ەسٸمە تٷستi. ٷيدە مەنەن باسقا بiر iنiم, ەكi قارىنداسىم بار بولاتىن. بٸر كٷشiكتi ەنەسٸمەن قالدىرىپ, قالعاندارىن قاپقا سالىپ, سىرتقا شىقتىم. ماشينالار تىنىمسىز ەرسiلi-قارسىلى ٶتiپ جاتقان قارا جولدان ٶتiپ, قيرعان ەسكi ٷيگە كەلدiم. ونىڭ ماڭىندا ويناپ جٷرٸپ, قامبا بارىن كٶرگەنمiن.
كٷشiكتەردi قامباعا تاستاپ, قارا جولدان ٶتiپ كەتسەم دە, قىسىلاعان ايانىشتى داۋىستارى اپ-انىق ەستiلiپ تۇردى. ماشينالار ٶتكەن كەزدە دىبىستارى باسىلعانداي بولادى دا, ٶتiپ كەتكەننەن كەيiن قايتادان ەستٸلەدٸ. دەتٸم شىداماي ارتىما قارايلاي بەرەمiن. ٸلگەرٸ باسقان اياعىم كەرi كەتەدٸ. نە ٸستەرٸمدٸ بٸلمەدٸم.
اقىرى كٷشiكتەردi قيماي, قايتا باردىم. قامباگا تٷسiپ, كٷشiكتەردi قاپقا سالا باستادىم. «شiركiن, كٶكەم بولسا عوي. مەن سەندەردi مۇندا ەكەلمەگەن بولار ەدiم!» دەيمٸن ٸشٸمنەن.
كٶزiمە كەلگەن جاستى تىيا السامشى. مەن ٷيگە قاراي جىلاپ كەلەمiن, ارقامداعى كٷشiكتەر قىنسىلاپ كەلەدi.
