قىستىڭ سول ءتۇنىن ماڭگى ۇمىتا المايمىن، اكەم قارىنداسىنىڭ ۇيىنە بارىپ، ۇيگە اتتاپ كىرىسىمەن ماعان قۋانا: «اپايىڭ ساعان ءبىر سەبەت اپەلسين بەرىپ جىبەردى، جەمىس جەيتىن بولدىڭ»، – دەدى. بارىپ سەبەتتى اشسام، جول بويى شايقالىپ، اپەلسين بۇزىلىپ كەتىپتى. اكەم سىلەيىپ تۇرىپ قالدى. مەن سىرتقا شىعىپ كەتۋگە ىڭعايلاندىم. «ابىرجىما، ءسوزسىز بۇزىلماعاندارى بولۋى كەرەك، اكەڭ ساعان تاۋىپ بەرەدى». اكەمنىڭ بەلى بۇكىرەيىپ، مۇيىزگەك باسىپ كەتكەن قوس قولىمەن سەبەتتەگى اپەلسيندەردى قوتارىستىرا باستادى. ۇستىندەگى شينەلى اي جارىعىمەن ونان بەتەر سۇرەڭسىز كورىندى.
اكەم قانشا ىزدەسە دە ءبىر ءتاۋىر اپەلسين تاپپادى. كۇرسىنىپ، تاستاي سۋىق جەرگە وتىرا كەتتى. جارلى اكەنىڭ ماز-مەيرام بولىپ، بالاسىنا ءبىر سەبەت جەمىس اكەلگەندە، جەمىستىڭ تۇككە جاراماي بۇزىلىپ كەتكەنىن كورگەندەگى تورىققان كوڭىل-كۇيىن قيالىڭا كەلتىرىپ كورشى؟ اكەنىڭ كوڭىلى الىپ-ۇشىپ، بالاسىنا ەڭ بولماعاندا ءبىر تال ءتاۋىر اپەلسين تاۋىپ بەرەمىن دەگەن نيەتىن ەسكە ءتۇسىرشى...
مەن شەتتە اكەمنىڭ سەبەتتى اۋدارىپ-توڭكەرگەنىنە قاراپ تۇردىم.
![اكە جىلادى](/uploads/images/20240128165204246.jpg)
بۇزىلىپ كەتكەن اپەلسيننىڭ مۇڭكىگەن ءيىسىنىڭ ىشىندە جىلاپ جىبەردىم. «بالام، جىلاما، ەرتەڭ ساعان بۇزىلماعانىن ساتىپ الىپ بەرەمىن»، –دەدى اكەم مەنى جۇباتىپ. «اكە، اپەلسين جەگىم كەلمەيدى!»، – دەدىم. ارينە، بۇل شىن ءسوزىم ەمەس، اكەمدە اقشا جوعىن بىلەتىنمىن.
ەرتەسى اكەم كىپ-كىشكەنە ەكى تال اپەلسين اكەلىپ:
«بالام، جەي عوي!»، – دەدى ماعان ۇسىنىپ جاتىپ. مەن اپەلسيندى اقىرىن ارشىپ، جارتىسىن اكەمە بەرىپ: « اكە، ءسىز دە جەڭىز»، – دەدىم. اكەم مەنىڭ مىنەزىمدى بىلەتىن، جارتى اپەلسيندى اۋزىنا سالدى. سول ساتتە اكەمنىڭ كوزىنەن مولدىرەگەن جاس تامشىلارىن كوردىم.
وسىدان كەيىن الگى ءبىر سەبەت اپەلسين ەسىمنەن شىقپايدى. ءار جولى ەسىمە تۇسكەن سايىن سۇرەڭسىز اي ساۋلەسى مەن اپەلسيننىڭ قىشقىل ءيىسى كوز جاسىممەن بىرگە ارالاسىپ، تامىپ تۇرعانداي سەزىلەدى. وسى وقيعادان سوڭ مەن تيتتەي دە بويكۇيەزدىككە سالىنۋعا باتىلدىق ەتە المادىم. ويتكەنى، ءوزىمنىڭ ءتاڭىردىڭ ەركەسى ەمەس ەكەنىمدى، سۇرەڭسىز ءومىر ساپارىمدا ايقارا اشىلعان قاقپانىڭ جوق ەكەنىن ءبىلدىم...
ازىرلەگەن ءاكىمجان سابىربەك