قىستىڭ سول تٷنٸن مەڭگٸ ۇمىتا المايمىن, ەكەم قارىنداسىنىڭ ٷيٸنە بارىپ, ٷيگە اتتاپ كٸرٸسٸمەن ماعان قۋانا: «اپايىڭ ساعان بٸر سەبەت اپەلسين بەرٸپ جٸبەردٸ, جەمٸس جەيتٸن بولدىڭ», – دەدٸ. بارىپ سەبەتتٸ اشسام, جول بويى شايقالىپ, اپەلسين بۇزىلىپ كەتٸپتٸ. ەكەم سٸلەيٸپ تۇرىپ قالدى. مەن سىرتقا شىعىپ كەتۋگە ىڭعايلاندىم. «ابىرجىما, سٶزسٸز بۇزىلماعاندارى بولۋى كەرەك, ەكەڭ ساعان تاۋىپ بەرەدٸ». ەكەمنٸڭ بەلٸ بٷكٸرەيٸپ, مٷيٸزگەك باسىپ كەتكەن قوس قولىمەن سەبەتتەگٸ اپەلسيندەردٸ قوتارىستىرا باستادى. ٷستٸندەگٸ شينەلٸ اي جارىعىمەن ونان بەتەر سٷرەڭسٸز كٶرٸندٸ.
ەكەم قانشا ٸزدەسە دە بٸر تەۋٸر اپەلسين تاپپادى. كٷرسٸنٸپ, تاستاي سۋىق جەرگە وتىرا كەتتٸ. جارلى ەكەنٸڭ مەز-مەيرام بولىپ, بالاسىنا بٸر سەبەت جەمٸس ەكەلگەندە, جەمٸستٸڭ تٷككە جاراماي بۇزىلىپ كەتكەنٸن كٶرگەندەگٸ تورىققان كٶڭٸل-كٷيٸن قييالىڭا كەلتٸرٸپ كٶرشٸ? ەكەنٸڭ كٶڭٸلٸ الىپ-ۇشىپ, بالاسىنا ەڭ بولماعاندا بٸر تال تەۋٸر اپەلسين تاۋىپ بەرەمٸن دەگەن نيەتٸن ەسكە تٷسٸرشٸ...
مەن شەتتە ەكەمنٸڭ سەبەتتٸ اۋدارىپ-تٶڭكەرگەنٸنە قاراپ تۇردىم.
بۇزىلىپ كەتكەن اپەلسيننٸڭ مٷڭكٸگەن يٸسٸنٸڭ ٸشٸندە جىلاپ جٸبەردٸم. «بالام, جىلاما, ەرتەڭ ساعان بۇزىلماعانىن ساتىپ الىپ بەرەمٸن», –دەدٸ ەكەم مەنٸ جۇباتىپ. «ەكە, اپەلسين جەگٸم كەلمەيدٸ!», – دەدٸم. ەرينە, بۇل شىن سٶزٸم ەمەس, ەكەمدە اقشا جوعىن بٸلەتٸنمٸن.
ەرتەسٸ ەكەم كٸپ-كٸشكەنە ەكٸ تال اپەلسين ەكەلٸپ:
«بالام, جەي عوي!», – دەدٸ ماعان ۇسىنىپ جاتىپ. مەن اپەلسيندٸ اقىرىن ارشىپ, جارتىسىن ەكەمە بەرٸپ: « ەكە, سٸز دە جەڭٸز», – دەدٸم. ەكەم مەنٸڭ مٸنەزٸمدٸ بٸلەتٸن, جارتى اپەلسيندٸ اۋزىنا سالدى. سول سەتتە ەكەمنٸڭ كٶزٸنەن مٶلدٸرەگەن جاس تامشىلارىن كٶردٸم.
وسىدان كەيٸن ەلگٸ بٸر سەبەت اپەلسين ەسٸمنەن شىقپايدى. ەر جولى ەسٸمە تٷسكەن سايىن سٷرەڭسٸز اي سەۋلەسٸ مەن اپەلسيننٸڭ قىشقىل يٸسٸ كٶز جاسىممەن بٸرگە ارالاسىپ, تامىپ تۇرعانداي سەزٸلەدٸ. وسى وقيعادان سوڭ مەن تيتتەي دە بويكٷيەزدٸككە سالىنۋعا باتىلدىق ەتە المادىم. ٶيتكەنٸ, ٶزٸمنٸڭ تەڭٸردٸڭ ەركەسٸ ەمەس ەكەنٸمدٸ, سٷرەڭسٸز ٶمٸر ساپارىمدا ايقارا اشىلعان قاقپانىڭ جوق ەكەنٸن بٸلدٸم...
ەزٸرلەگەن ەكٸمجان سابىربەك
