– مەن جارىق تاڭدى جاقسى كٶرەمٸن, – دەدٸ نۇرگٷل.
– بۇلبۇل عوي, – دەدٸ نۇرگٷل
– جوق, ماۋسىم ايىندا بۇلبۇلدار سايرامايدى. مىناۋ قاراتورعايدىڭ داۋسى. وي, داۋىستارى قانداي ەدەمٸ! – دەپ ايگٷل قۋاندى.
مەن اعاش باسىنا قاراپ ەدiم, راسىمەن دە قاراتورعايلار ەنگە باسىپ وتىر ەكەن. قارلىعاش اپامنىن كٷرپٸلدەتٸپ الا سيىردى ساۋىپ وتىرعانىن كٶردٸك. كٶكجيەكتەن كٷندە سىعالادى. بiر شەلەك سٷت الىپ اپام قاسىمىزعا كەلiپ:
– اينالايىندار, الا سيىردى تا باداعا قوسىپ جiبەرiندەرشi, – دەدi. بٸزدەر الاقايلاپ ورنىمىزدان ۇشىپ تۋردىك.
الا سيىردى كٶپ سيىرعا قوستىق تا, توعايگا كiردiك. بيٸك بٸر تەرەكتiڭ اينالاسى مٶلدٸرەگەن قاراقاتقا تۇنىپ تۇر ەكەن.
ٷشەۋمiز دە الاقاندى تولتىرا اساپ جٷرمiز. وي, دەمi قانداي! دورباعا دا سالىپ قويامىز. قاراقات تاۋسىلار ەمەس. اۋىلعا قايتتىق. قۇدايبەرگەن ال دىمىزدان جٷگiرiپ شىقتى. بٸر دوربا قاراقاتتى بەرە قويدىم. كيٸز ٷيگە كەلiپ شاي ٸشتٸك. اپام قايماق پەن باۋىرساققا تويعىزدى. سىرتكا شىقتىق. كٶك جٷزiندە كٷن كٷلٸمدەپ تۇر.
