كٷرسٸنبە
مەن بەيباققا سىيلادى ەكەن سەنٸ كٸم?!
شار باسىمدا, شاڭىراعىم, سەن تۇرسىڭ.
باسقالاردىڭ بارلىعىنان جەرٸدٸم.
اۋىرلىقتىڭ كٶتەردٸڭ-اۋ كٶبٸن سەن,
سەنەن كەلٸپ قۋات الدىم جەڭٸلسەم.
سەن – جەر بولدىڭ, نٶسەر بولىپ تٶگٸلسەم.
شۇعىلاسىڭ, قارا بۇلت بوپ كٶرٸنسەم.
مەن – تٷن بولسام, سەن – تاڭ بولدىڭ جاڭا اتقان,
مەنٸ – قولا, سەنٸ – شويىن جاراتقان.
مەن – اشۋ دا, سەن – اقىلسىڭ نەرٸ اققان.
سەن – ادامسىڭ, مەن اجداھا زەر اتقان.
بٸلەمٸن عوي, بٸلمەيدٸ دەپ جٷرسٸڭ بە?
تٷسٸنەمٸن كەۋدەڭدەگٸ دٷرسٸلگە.
وڭاشادا, جۇرت كٶزٸنەن جاسىرىپ,
كٷرسٸنبەشٸ, جالىنامىن, كٷرسٸنبە!
ەلٸ ەكەۋمٸز اتتانامىز سان جىلعا,
كٷرسٸنبەشٸ, قۋانىش كٶپ الدىڭدا.
كٷرسٸنبەشٸ, جٷرەگٸمدٸ تىڭداشى,
تالاي-تالاي كەرەمەتتەر بار مۇندا!..
مۇقاعالي ماقاتاەۆ
