كٸتاپ جازۋعا ەلەۋمەتتٸك جەلٸدەگٸ قاۋىمنىڭ ٶمٸرٸندەگٸ سوڭعى وقيعانى تالقىلاپ, تٷرلٸ ەڭگٸمە تۋعىزىپ, ەبدەن ىعىرىن شىعارعانى سەبەپ سەكٸلدٸ. سوندىقتان ول ٶز ٶمٸرٸنٸڭ بوياماسىز شىندىعىن ٶز قولىمەن جازۋدى دۇرىس دەپ تاۋىپتى.
بايان ماقساتقىزى ەلەۋمەتتٸك جەلٸدەگٸ پاراقشاسىندا قولعا العان تۋىندىسىنىڭ العاشقى جازباسىنىڭ ٷزٸندٸسٸن دە جارييالاپ ٷلگەردٸ.
ونداعى دەيەككە سٷيەنسەك, بايان كٸشكەنتاي كەزٸندە دە اۋىر سوققىعا جىعىلىپتى.
«كٶزٸمدٸ اشسام, اۋرۋحانادا ەكەنمٸن. قاي جەردە ەكەنٸمدٸ, مۇندا قالاي تاپ بولعانىمدى, بٷتٸن ٶنە-بويىمنىڭ شىداتپاي نەگە اۋىرسىناتىنىن العاشىندا مەن تٷسٸنە الماي, اڭىرىپ بٸرازعا دەيٸن جاتتىم. مۇنى جاقىن ادامىم ٸستەگەن سەكٸلدٸ عوي?.. ەسٸمە تٷسٸرەيٸن دەسەم, باسىم اۋىرىپ, وعان مۇرشا بەرمەدٸ, بٸراق ٶكٸرٸپ تۇرىپ, جىلاعىم كەلەدٸ. بٸر ۋاقىتتا بەرٸ ەسٸمە تٷستٸ.
مۇنداي جايتتى بۇرىن دا باسىمنان بٸر رەت كەشكەن ەدٸم عوي. ول كەزدە دە تۋرا وسىلاي بەيتانىس جەردە كٶزٸمدٸ اشتىم, ساۋ-تامتىعىم قالماپ ەدٸ ەرٸ وندا دا مۇنى ماعان جاقىن ادام ٸستەگەن. يە, ول كەزدە مەن جەتٸ جاستا ەدٸم. بار-جوعى جارتى ساعاتتىڭ ٸشٸندە بٷكٸل تٸسٸم ساۋدىراپ تٷسٸپ قالعان… جوق, بۇلاي بولمايدى, ٶيتكەنٸ ەشتەڭە تٷسٸنٸكسٸز. سوندىقتان بەرٸن قايتادان باسىنان باستايىن.
ٸ-تاراۋ. بولادى جەنە بولمايدى
ٸ-بٶلٸم. بەرٸ سەن ٷشٸن…
مەنٸڭ جادىمدا ساقتالعان بالالىق شاعىم تۋرالى ەڭ العاشقى ەستەلٸكتٸڭ قاي كٷنٸ, قاي ايدا, قانداي ساعاتتا بولعانىنا دەيٸن بٸلەمٸن».
