
Оны естіп те, көріп те жүрміз. Өкінішке қарай, осыдан біраз бұрын ғалым, айтыскер ақын Аманжол Әлтаевтің осы тақырыптардағы бірнеше кітабының Тұсаукесер – талқылауында болдым. Сөздің реті келіп, өзім терең зерттеп жүрген, әр айтқанын жаттап жүрген Аманжолдың кітаптарынан мына бір екі-үш мысалды келтірдім. Асанқайғы:
– Қымыз ішіп қызарып,
Мастанып-қызып, терлейсің,
Өзіңнен басқа хан жоқтай,
Елеуреп неге сөйлейсің?!»,
Шал ақын:
– Топтағы бай, топтағы би болсаң да,
Қолыңнан мал кеткен соң келмес күйің!
Бұқар жырау:
– Батпақты сайға су түссе,атың арып келгенде – өткел бермес кешуге,
Қайырсыз итке мал бітсе,аңқаң құрып келгенде - саумал бермес ішуге!
Осы үш мысалға өз тарапымнан Майлықожаның:
– Жақыннан күдер үзгендер – туысын ұрып жат қылар,
Жылқыдан күдер үзгендер – биесін сатып, ат қылар! – деген жолын қостым да кешке жиналған көпшілікке «Біздің алтыннан да ардақты абыздарымыздың әлемнің бар байлығынан да бағалы осындай шумақтарын оқи, түсіне, түйсіне алмайтын, осы шумақтардың ұлы мағынасын жүрек-қан тамырлары арқылы өткізе алмайтын еліміздегі басшы қызметтегі жандар тұтастай қазақ қоғамын қалай басқара алады осы?!» – деп күйіндім. Бүгінгі күйік содан кем емес.
...Құдай-ау, Ана тілден айрылса – Қазақ қайтып күн көрер?!!
Несіп Жүнісбаев, публицист
(автордың Фейсбуктағы парақшасынан алынды)