ول قۇداي قوسقان قوساعىنان ۇرپاق سٷيمەدٸ. بٸراق مۇنى سىلتاۋراتىپ ەيەل ٷستٸنە ەيەل المادى... جۇبايىنىڭ كٶڭٸلٸن جىقپادى, ماحابباتىنا داق تٷسٸرمەدٸ...
ول دٷنيەنٸڭ سوڭىنا تٷسپەدٸ. ابىرويدى, ار مەن نامىستى ارتىق كٶردٸ. ٶزٸنە كەلگەن سىيلىقتى قايىرلى ٸسكە جۇمسادى...
ول مەن تۋىپ ٶسكەن ماقتاارال اۋدانىن ٶزبەكستانعا قوسىپ جٸبەرۋ ساياساتىنا قاسقايىپ تۇرىپ قارسى شىقتى...
ونىڭ قاراپايىمدىلىعى سونداي, كٶشەدە كٷيزەلگەن جاننىڭ كٶڭٸلٸن كٶتەرٸپ, جٸگەرٸن وياتتى...
ول... ول... دٸنمۇحامەد قوناەۆ اتانىڭ اڭىزعا بەرگٸسٸز ٶنەگەلٸ ٶمٸرٸن وسىلاي جالعاستىرا بەرۋگە بولادى.
جاقسىنىڭ ارتىنان تەك جاقسى سٶز ەرەدٸ. ونى ۇرپاق ۇمىتپاق ەمەس. جانىڭ پەيٸشتە شالقىسىن, ديماش اتا.
اعابەك قوناربايۇلى, جۋرناليست
