دۋلىعا اقمولدا: «جابىرقاما, جاسىما دوسىم!»
وز جان ازابىن سەزگەن ادام-تiرi جان,
وزگەنiن جان ازابىن سەزگەن ادام-ناگىز ادام...
بiز كۇدiرەتتi ٶنەر جولىندا تابىستىك. بوزبالا ەدiك. بiرگە ٶسiپ, بiرگە ٶربiدiك, جەتiلدiك. قىران قاناتتانىپ, قىردان استىق. اش قۇرساق بولىپ اشىققان كەزدە دە, بولماشىعا قۋانىپ, كٶنiل تولقىنىن تاسىتقان كەزدە دە بiرگە بولدىق, ەلi دە بiرگەمiز.
ٶمiردiڭ تەتتi تٷستەي تامىلجىپ ٶتە بەرمەيتiنiنە ەلدەقاشان كٶز جەتكەن.
جاڭىلمايتىن جاق, سٷرiنبەيتiن تۇياك جوك. بٷگiن سەن سٷرiنسەڭ, ەرتەن ونىڭ سٷرiنبەسiنە كiم كەپiل?.. بەرi قۇدiرەتi كٷشتi بiر اللاعا عانا ايان.
سٷرiنگەنگە سٷيەنiش بولىپ, قۇلاعاندى كولداۋ – اتادان قالعان ٶسيەت. ەڭ باستىسى, جابىرقاما, جاسىما دوسىم!
